Jump to Navigation

Zelfmoord

Elke dag maken gemiddeld 7 mensen in ons land een einde aan hun leven.
Het komt maar zelden voor dat mensen echt verlangen om dood te zijn. Vaker zoeken ze een manier om een einde te maken aan een situatie die zeer pijnlijk is of uitzichtloos lijkt. Ze lijken voor die moeilijke situatie geen andere uitweg meer te zien dan een einde te maken aan hun leven.
Mensen die denken aan zelfdoding of een suïcidepoging ondernemen, moeten altijd serieus genomen worden. Soms is de reden tot wanhoop voor de buitenwereld moeilijk te begrijpen, maar een suïcidepoging is geen aanstellerij, ze wijst op een intens psychisch lijden.

Zelfdoding kan verklaard worden door het samengaan van risicofactoren:
•    psychische problemen zoals depressie, psychose, persoonlijkheidsstoornissen of een verslaving
•    Traumatische of schokkende ervaringen zoals de dood van een dierbare, seksueel misbruik, mishandeling, …
•    Mensen die een suïcide in hun omgeving hebben meegemaakt, lopen een hoger risico.
•    De persoonlijkheid speelt een rol bij suïcide. Mensen die impulsief of agressief op problemen reageren, erg onzeker zijn over zichzelf, moeilijk problemen kunnen oplossen, erg streng zijn voor zichzelf, zwart-wit denken, gemakkelijk teleurgesteld raken of snel wanhopig zijn, lopen een groter risico.
•    Sociale factoren: eenzaamheid, financiële problemen,... Sociale steun daarentegen  (vrienden, familie, lotgenoten) kan iemand beschermen.
•    Factoren die de drempel verlagen omdat ze ter beschikking staan of ze in huis aanwezig zijn: een wapen, een grote hoeveelheid medicatie, bij een spoorweg wonen, … 

Zelfdoding is nooit het gevolg van één factor, maar wel een complex samenspel van factoren.
Mensen gaan zelden impulsief over tot zelfdoding. Meestal lopen ze al maanden of jaren met suïcidegedachten rond.
Een zelfdoding in je omgeving meemaken is erg schokkend en moeilijk om mee om te gaan. Veel mensen verwijten zichzelf dat ze de signalen niet tijdig hebben gezien of niet op de juiste manier hebben gereageerd om de suïcide te voorkomen. Jammer genoeg zijn gedachten aan zelfdoding taboe, waardoor mensen ze zelden zelf ter sprake brengen.

75 procent van mensen met zelfmoordgedachten/-neigingen heeft dit op voorhand verbaal of non-verbaal kenbaar gemaakt. Alleen worden die signalen vaak pas achteraf duidelijk. Bovendien verwijzen de signalen die gegeven worden niet altijd specifiek naar zelfdoding.

 

Hoe reageren?

Maakt iemand een erg moeilijke periode door en ben je bang dat hij een einde aan zijn leven zal maken, bespreek dat dan met deze persoon, hoe moeilijk het ook is. Veel mensen denken dat ze door het onderwerp suïcide aan te snijden, de persoon in kwestie op slechte ideeën kunnen brengen. Dat is onterecht. Het is juist erg belangrijk dat mensen die met zelfdodingsgedachten zitten, de kans krijgen om erover te praten, omdat zij deze gedachten doorgaans voor hun naaste omgeving zullen proberen te verbergen.

•    Vraag de persoon rechtstreeks of hij wel eens over zelfdoding nadenkt. Vaak kan dit voor hem of haar een opluchting betekenen.
•    Neem de suïcidegedachten altijd ernstig. Spreek geen oordeel uit maar luister en toon begrip.
•    Probeer de problemen van de persoon in kwestie niet op te lossen en geef geen adviezen, hoe goedbedoeld ook. Iemand die zo wanhopig is, kan daar niets mee.
•    Je mag gerust vertellen wat het beluisteren van de suïcidegedachten met je doet. Je mag gerust zeggen dat je niet weet wat te zeggen of te doen. Laat tegelijk ook blijken dat je de persoon in kwestie wil blijven steunen.
•    Stel voor om samen professionele hulp te zoeken. Voorkom dat je zelf de rol van hulpverlener krijgt.

 

 

 



Main menu 2

Page | by Dr. Radut